24-7-2011 Het laatste nieuwsbericht is alweer een poos geleden, en er is in de tussentijd van alles gebeurd. Helaas niet alleen maar leuke dingen.
Het slechte nieuws is, dat onze kunekune zeug Daisy in de nacht van 10 op 11 juli is overleden. Op 8 juli werd ze ziek: ze at slecht en liep moeizaam, stijf, alsof het pijn deed. De veearts kwam meteen, kon niet duidelijk iets vinden en gaf een pijnstiller, een antibioticum en corticosteroiden. Na een korte opleving op 9 juli, werd ze de volgende dag in rap tempo zieker. Met name haar ondertemperatuur van 36.5 maakte op dat moment al wel duidelijk, dat de prognose erg slecht was. Verdere behandeling van de veearts en allerlei goede adviezen van ervaren varkensliefhebbers mochten niet baten; 's avonds raakte ze in coma en 's nachts is ze overleden. We hebben haar laten ophalen door de GD voor sectie. Ze blijkt te zijn overleden aan een circulatiestoornis met longoedeem, door een hydropericardium (vochtophoping in het hartzakje). Helaas blijft onduidelijk wat de achterliggende oorzaak daarvan is geweest. Er waren geen aangeboren afwijkingen, alle onderzochte weefsels (ook hart) waren normaal, en er is ook geen infectieuze oorzaak gevonden. Ook vergiftiging werd door de varkensdierenarts als zeer onwaarschijnlijk beschouwd. Pericarditis (ontsteking van het hartzakje) door onbekende oorzaak, daar moeten we het mee doen. 
Hoewel onze overgebleven kunekunes Dirk, Dolores en Dexter voor genoeg leven in de brouwerij zorgen, missen we Daisy toch wel erg. Ze was altijd een nogal dominant aanwezige dame en de onbetwiste koningin van de varkensstal, vriendelijk en onverstoorbaar, en een super-moeder, zo heeft ze de afgelopen maanden bewezen.

6 van de 7 biggen zijn de afgelopen maand naar nieuwe tehuizen in Donderen (Drenthe), Beemster (N-H) en Hem (N-H) vertrokken. De twee in Donderen heten nu Dinant en Debby, het Beemsterse stelletje heet Dinant en Daisy 2 en de twee in Hem luisteren (in theorie dan) naar de namen Klara en Bertha. De naam Daisy leeft dus nog voort, en verder is weer eens bewezen dat Dinant een uitstekende naam voor een varken is. Ik zeg het zelf maar, dat spaart jullie de moeite.
De kleintjes maken het blijkens de berichten en foto's die we inmiddels hebben ontvangen uitstekend. We prijzen ons gelukkig dat ze allemaal zo goed terechtgekomen zijn! Dexter, de big die bij ons blijft wonen, ontwikkelt zich als een bijzonder eigengereid typetje. Als jonge big glipte hij al graag door het schapengaas heen het weiland uit naar onze achtertuin, en hij blijkt niet van plan te zijn deze gewoonte op te geven. Met veel gewrik en gebeuk zorgt hij ervoor dat het gat in het gaas met hem meegroeit.

Vroeg of laat zullen we hier paal en perk aan moeten stellen, maar we vinden het nog zo gezellig, zo'n big op het gazon, die je altijd vrolijk knorrend begroet. Als we buiten eten, komt hij lekker tussen de stoelen liggen en bedelt schaamteloos om aaitjes en lekkere hapjes. Hij laat zich door niets of niemand van de wijs brengen, niet door onze eigen honden en al evenmin door de honden van bezoekers. Het is ook leuk om te zien hoe mens en dier op die onverstoorbare kleine tank reageren. Zeiler, de hond van onze vrienden P. en R., is afkomstig uit Spanje en heeft een moeilijk verleden met de bijbehorende gebruiksaanwijzing als gevolg. Normaliter jaagt hij achter alles wat beweegt aan, maar hij is helemaal weg van Dexter en niet van het biggetje weg te slaan.

 

Zolang Dexter de tuin niet verbouwt, zien we zijn uitstapjes nog maar door de vingers. Voorlopig haalt hij nog redelijk selectief het zevenblad uit de borders (daar zijn varkens gek op), zodat de schade meevalt. Een grotere bedreiging voor onze siertuin is de combinatie mollen en Charlie. Samen zorgen zij voor een buitengewoon mysterieus verschijnsel. De mollen maken hopen van zo'n 30 cm hoog, die vervolgens door Charlie worden omgezet in kuilen van zeker 60 cm diep. Tot zover niets ongewoons. Lastig, dat wel, maar niet bovennatuurlijk. Het merkwaardige is echter, dat na het terugharken van het uitgegraven zand er altijd een kuil met een diepte van wel 40 cm overblijft. Vele kruiwagens zand heb ik al aangesleept om al die gaten te vullen en inmiddels zijn vele kubieke meters aarde in het niets verdwenen! Onze tuin staat al bekend als de Bermuda-driehoek van de Schaapskooiweg. Het is dat ik een tamelijk sceptisch persoon ben, anders zou ik haast gaan geloven dat er "iets" is...





9-6-2011 De bonte spechten hebben hun kinderen inmiddels geintroduceerd bij "restaurant Tingoyesa". Hieronder een foto van een van de jongen, te herkennen aan het rode petje.

6-6-2011 Op 27 mei j.l. zijn de biggen bij de dierenarts geweest, waar ze allemaal zijn gechipt en de drie beertjes onder narcose zijn gecastreerd. Gelukkig hebben ze alles prima doorstaan en scharrelden ze al snel weer rond of er niets gebeurd was.

 




Een vriendin van ons durfde laatst te beweren dat varkens "vies en lui" zouden zijn.... ooit zulke onbegrijpelijke onzin gehoord?!

 

26-5-2011 Vandaag is Bella bevallen van een tweeling. Prachtige lammeren, maar helaas alweer rammetjes....  Hieronder een beeldverslag van de bevalling:

25-5-2011  Inmiddels is de vrede getekend in de varkensstal en slapen alle kunekunes als een grote familie samen. "Grote zus" Dolores ligt graag lekker temidden van de biggen, maar wordt als Daisy gaat voeden wel weggebonjourd.

  

De biggen hebben inmiddels ontdekt hoe ze het weiland via het schapengaas kunnen verlaten en gaan elke dag op rooftocht door de tuin. Als we buiten eten, generen ze zich niet uitgebreid te gaan staan bedelen; verder is de vogelvoerplaats favoriet evenals het gras onder de kersenboom. Als het baasje eens een teiltje met moestuin-oogst onbeheerd achterlaat, dan is dat natuurlijk helemaal een buitenkansje! Van de honden, die daar hun bedenkingen over hebben, trekken ze zich als rechtgeaarde kunekunes natuurlijk geen biet aan.

   


  

Gelukkig hebben we naast biggen ook andere vaste bezoekers van de voederplaats:inmiddels is onder meer de Grote Bonte Specht stamgast geworden:

15-5-2011 Vandaag hebben we Dirk en Dolores bij Daisy en haar kroost in de wei gelaten. Dat werd niet echt de hartverwarmende familiereunie waarop we gehoopt hadden... De arme Dirk werd door Daisy gillend het weiland rond gejaagd en verbrak alle snelheidsrecords. Op Dolores had Daisy iets minder de pik, maar ook die moest niet te dichtbij komen. Uiteindelijk keerde de rust weer en gingen de twee verschoppelingen in het verste hoekje van het weiland liggen mokken. 't Zal nog wel wennen, maar ik vrees dat ze vannacht buiten zullen moeten slapen want mama Daisy laat ze de stal niet in.

Vanochtend is Alexia zonder enig probleem bevallen van een, vinden wij, bijzonder mooi gekleurd ramlam. Leuk ook voor het baldadige bruine ouessantlam dat nu eindelijk een speelkameraadje heeft; de oudere schapen werden af en toe gek van hem.

14-5-2011  De biggen groeien als kool. Voor de meeste hebben we inmiddels uitstekende nieuwe tehuizen gevonden, waarnaar ze vanaf half juni kunnen vertrekken. Een zeugje en een beertje zijn nog beschikbaar.

9-5-2011 De schapen zijn weer geschoren. Altijd weer even wennen, zo'n wei vol blote dames en heren...

25-4-2011  Nog wat leuke foto's van het jonge spul, met dank aan Bas van der Werf.

19-4-2011  Het eerste modderbad en daarna lekker zonnebaden.

18-4-2011 Gisteren heeft William onze ginger big Dolores bij ons afgeleverd. Voorlopig kan ze nog niet samen met Daisy en haar kroost, omdat ze dan waarschijnlijk zou proberen bij Daisy te drinken zodat de kleine biggen tekort zouden komen. Dolores woont de komende weken dus samen met Dirk in de boomgaard. Dirk reageerde in eerste instantie nogal knorrig en jaloers, maar dat begint al bij te trekken.

Vandaag is Daisy voor 't eerst met haar toom naar buiten geweest, een prachtig tafereel dat veel belangstelling trok van menselijke en dierlijke buren.






17-4-2011  Ze zijn er dus, 7 prachtige levendige biggen, 3 beertjes en 4 zeugjes in de kleuren zwart-wit en wit-zwart. In de nacht van vrijdag op zaterdag 16 april werden ze tussen 03.30 en 05.00 uur alle 7 geboren. Noch moeder Daisy, noch de biggen hadden daarbij hulp nodig. Toch wel erg spannend, zo'n bevalling en de uren daarna. Je vreest voortdurend dat die zware zeug met haar gewicht die piepkleine en nog niet zo vlugge biggen zal verpletteren. Gelukkig bleek Daisy een goede en erg voorzichtige moeder. Doodliggen is een van de belangrijkste doodsoorzaken van jonge biggen. We waren de eerste dagen dan ook niet uit de kraamstal weg te slaan en bleven maar biggen tellen. Zeker honderd keer tot 7 geteld, en minstens vijf hartverzakkingen wanneer een van de biggen zich even had verstopt.

   

Diezelfde avond diende de volgende bevalling zich aan, die van ouessantschaapje Eva. Tot nu toe hadden onze schapen altijd zonder enige hulp afgelammerd, maar dit keer vorderde de bevalling niet. Bij het licht van een zaklantaarn en met het handboek schapen-verloskunde in de hand werd een schouder-elleboogligging vastgesteld en (toen er ruim twee uur geen progressie was) volgens de aanwijzingen in het boek gecorrigeerd. Dat ging gelukkig niet al te moeilijk en zo werd een levenslustig lam geboren. Ben er best wel trots op!  In het daglicht de volgende ochtend bleek het te gaan om een bruin ramlam. Of het een schimmeltje wordt is ons nog niet duidelijk; de tijd zal het leren. Het is in elk geval een mooi, speels kereltje. Moeder Eva was behoorlijk uitgeput maar is inmiddels gelukkig ook weer goed opgeknapt.

  



16-4-2011  TINGOYESA PROUDLY PRESENTS:

Daisy's biggen, geboren 16-4. Verdere informatie volgt binnenkort!


06-4-2011  Er zijn hier dit voorjaar nog geen lammetjes geboren, en biggen evenmin. De schapen houden ons net als vorig jaar lang in spanning. Daisy is onmiskenbaar drachtig, maar heeft nog ongeveer een week te gaan tot aan haar uitgerekende datum. De kraamstal voor de biggen is inmiddels in orde gemaakt, waarbij we de hulp hebben ingeroepen van een paar timmerlui. Terwijl die bezig waren met de stal, moesten de varkens in het weiland blijven om de mannen niet voor de voeten te lopen. Een parasol zorgde voor schaduw en een vakantie-achtig sfeertje.

 
De timmerlieden vonden de KK's maar luie varkens. De varkens onthielden zich van commentaar, maar vonden de timmerlui eigenlijk maar uitslovers.
In Nes is inmiddels Dolores, ons toekomstige "rooie" varken geboren. Half april komt ze naar Nijverdal. Hieronder een paar foto's van het toom van Queenie. De rechterfoto toont links onze Dolores, rechts haar zusje Muffin dat naar de familie Hagemeijer in 's-Heerenbroek zal verhuizen.

 

Onze kippenfamilie bestond tot voor kort uit Wyandottehaan Karel met zijn Wyandottedames en 1 "plofkip", een vleeskip die zo breed en zwaar is geworden dat ze meer op een kruising tussen een gans en een bulldog lijkt dan op een kip. Een aantal van de oude Wyandotjes had de winter niet overleefd, reden waarom we wat nieuwe kippen erbij wilden kopen. De fokker waar we onze kippen gewoonlijk vandaan halen, had echter geen Wyandottes meer; nog wel wat jonge Sussex hennen in de kleur Columbia. We sloegen de Kippen-encyclopedie erop na, waarin dit ras beschreven wordt als een zeer vriendelijke, rustige kip met een aangenaam temperament. Vliegen zit niet in hun aard, aldus het boek, zodat ze achter een lage omheining (hooguit 60 cm) te houden zouden zijn. Bovendien zijn het goede leggers en goede kloeken, vaak broeds, iets dat ons wel aansprak, omdat het ons de afgelopen twee jaar niet is gelukt onze Wyandotten eieren te laten uitbroeden. We kochten dus vier Sussex kippen. Die liepen de volgende dag al vrolijk aan de verkeerde kant van het ruim 1 meter hoge hek. Hebben wij weer, een stel ongeletterde hennen die de Kippen-encyclopedie niet gelezen hebben..

 

Onze bracco Charlie groeit als kool en is, nu zes maanden oud, al bijna even hoog als Gerrit - maar nog een stuk smaller. Hij is een ontdeugende puber, die vorige week zijn puppy-diploma op de hondenschool met de hakken over de sloot heeft gehaald. Vergeleken bij hem is Gerrit een toonbeeld van braafheid.

 

Tenslotte nog iets over de wilde vogels in onze tuin. Waren we een paar jaar terug nog zo goed als ornithobeet, inmiddels kunnen we als junior amateur-ornithologen al best aardig meekomen. Niet in de laatste plaats dankzij de inspanningen van bevriende collega Wouter, die ons al menig weekeinde voor dag en dauw het veld in commandeerde om ons de beginselen van het vogelen bij te brengen. Niet onbelangrijk daarbij is het bijbehorende jargon. We mompelen nu tijdens onze wandelingen achteloos dingen tegen elkaar als: "Robotap op 12 uur", waarmee bedoeld wordt: "Kijk schat, daar recht vooruit zit een roodborsttapuit".
In onze tuin genieten we van de dagelijkse drommen mezen, mussen, vinken, groenlingen, en de wat zeldzamere verrassingen zoals de appelvink, de grote lijster, patrijzen in het weiland enzovoorts. De steenuilen eisen weer de hoofdrol op. Elke dag zijn ze in de buurt van onze nestkast te vinden en we hebben dan ook goede hoop dat ze dit jaar hier tot broeden zullen komen... Als dat zo is zullen onze katten de zomeravonden en -nachten binnenshuis moeten doorbrengen om te voorkomen dat ze uilskuikens verschalken. Op de foto linksonder lijkt Bram een echte bedreiging voor de ekster, maar wees gerust, Bram is een klunzige jager die nooit iets vangt; die ekster lachte zich rot. Jazz is een stuk gevaarlijker, al specialiseert zij zich gelukkig vooral in zoogdieren: ze vangt veel muizen en helaas ook wel eens een jong haasje..

  

25-1-2011  Het nieuws van 2010 is verplaatst naar het kopje "OUD NIEUWS" en is daar nog steeds te bekijken.
Verwacht in 2011: Ouessantlammetjes vanaf ongeveer 27-3-2011, van het schimmelrammetje Sam, dat inmiddels weer naar De Broekse Hoeve in Barchem is teruggebracht.
Het herdwickrammetje Bo (Boris van Stal De Deugd) hebben we gekocht en blijft dus bij ons. Herdwicklammeren verwachten we vanaf ongeveer 27-4-2011. Wil je informatie, of lammeren reserveren? Neem gerust contact op.
Verder verwachten we rond 12-4-2011 biggen van onze zeug Daisy en de prachtige beer Jasper (zie ook OUD NIEUWS). Daisy is niet meer berig geworden, dus we mogen aannemen dat de dekking geslaagd is. Ook bleek Jasper ineens niet meer in haar geinteresseerd en was zijn  voorkomende, galante gedrag als bij toverslag verdwenen. En wij dachten nog wel dat hij een echte gentleman was! We verwachten vooral wit-zwarte en zwart-witte biggen, gezien de kleur van beide ouders, maar niets is zeker. We hanteren een wachtlijst; heb je interesse, neem dan z.s.m. contact op! Ook voor informatie, of om eens met onze dieren kennis te maken.

  Daisy en Jasper december 2010.

Op 2 januari was de winterwandeling van de Nederlandse Bracco Club in Hilversum. We gingen er met Gerrit naartoe, ook om kennis te maken met bracco-fokkers en om ons te informeren over verwachte nesten, want ons was inmiddels duidelijk geworden dat Gerrit toch wel erg een maatje miste. Op deze bijeenkomst was ook de Belgische fokster Mattie De Palmenaer (kennel Di Cacciola), die twee prachtige 3 maanden oude kastanjebruin-schimmel pups bij zich had. Wij vielen als een blok voor een van deze twee en de knoop werd al snel doorgehakt... Tot stomme verbazing (en grote vreugde) van ons nageslacht kwamen we die middag met twee honden thuis! De nieuwe aanwinst heet officieel Justus di Cacciola, maar we noemen hem Charlie en we zouden hem inmiddels voor geen goud meer willen missen!

  Charlie 2-1-2011

Inmiddels is Charlie alweer flink gegroeid. Hij leert erg veel van Gerrit, die zich als een geweldig lieve en tolerante grote broer gedraagt en stiekem ook graag meeprofiteert van de privileges die zo'n schattige pup nu eenmaal krijgt (zijn bijnaam Prins Charles kreeg hij niet voor niets):