We hebben in ons leven al heel wat honden gehad, waaronder verschillende rasloze honden, Leonbergers, een Vizsla en een West Highland White Terrier.
In 1997 kwam Tara van de Tsinyin Manyu, onze eerste Alaskan Malamute, als pup in ons gezin. Een fantastische hond, verstandig, trouw en lief, met heel veel goede en natuurlijk ook wel enkele lastige typische malamute-eigenschappen.
Zó'n bijzondere hond, dat we besloten een nestje met haar te fokken. Uit dit nest van 7 pups (geboren januari 2000) hielden we het teefje Luka aan.



Inmiddels (op het moment dat deze website wordt gemaakt, februari 2010) is Tara 12 en Luka 10, twee oudere dames dus. Hoewel we nog steeds bewonderaars zijn van het hondenras Alaskan Malamute, hebben we inmiddels besloten om, wanneer deze twee later overleden zullen zijn, niet met dit ras verder te gaan. Malamutes zijn geweldige honden, maar bepaald niet gemakkelijk; zeker niet geschikt voor iedereen.
Dat ze eigenwijs zijn, en erg aanwezig, en dat de spreekwoordelijke "will to please" bij Malamutes vooral op henzelf gericht is; daar kunnen wij allemaal prima mee leven.
Je kunt Malamutes ook best veel leren, al moet je wat meer geduld hebben en er rekening mee houden dat onvoorwaardelijke gehoorzaamheid bij dit ras niet bestaat.
Voor ons is het dominante en vaak onverdraagzame karakter naar andere honden, dat heel veel (de meeste?) Malamutes helaas hebben, het grootste minpunt. Zeer veel Malamutes kunnen daardoor niet loslopen en moeten altijd aangelijnd uitgelaten worden. Onze twee Malamutes zijn gehoorzaam genoeg om wel los te kunnen lopen, maar alleen op overzichtelijk terrein, zodat we ze aan kunnen lijnen als er een andere hond nadert. Echt ontspannen wandelen is dat niet.
Overweeg je een Alaskan Malamute aan te schaffen, laat je dan goed voorlichten, bij voorbeeld door de Alaska Malamute Club Nederland, zie onder het kopje "LINKS" , en denk er in elk geval nog eens goed over na.
Nadat onze Westie Rover op 15-jarige leeftijd in 2008 overleed, besloten we in verband met het bovenstaande t.z.t. te gaan kiezen voor een wat gemakkelijker opvoedbare hond, bij voorbeeld weer een Vizsla, of een daarmee vergelijkbaar jachthondenras.
Eigenlijk wilden we daar nog een poosje mee wachten, maar eind 2008 kwam Gerrit op ons pad, een Bracco Italiano-reu die door omstandigheden herplaatst moest worden. 
Tsja...  Hij was moeilijk te weerstaan, dus toen hadden we twee bejaarde Malamute-dames en een bij tijd en wijle enigszins hyperactieve Bracco-heer, een combinatie die niet altijd helemaal soepel functioneert, maar oké, wij redden ons er wel mee.



In de foto-galerij vind je meer foto's van ons illustere drietal.
Op 23-4-2010 is Luka helaas overleden, en op 12-11-2010 overleed Tara. 
Op 2 januari 2011 kwam onze tweede bracco, Charlie (Justus di Cacciola) de gelederen versterken. Deze kastanjebruin-schimmel jongeman werd op 21-9-2010 in Oeselgem (België) geboren en kan het uitstekend met "grote broer" Gerrit vinden. Zie NIEUWS.